Gdybyśmy żyli w tamtych czasach moglibyśmy zmagać się z prawdą historii. Moglibyśmy zaprzeczać, czy decyzja o wybuchu Powstania była błędem, chociaż młodzi ludzie tylko w podniesieniu broni widzieli szansę na wyzwolenie. Moglibyśmy targować się o życie nieletnich, i tych trochę starszych, dla których „Bóg, Honor, Ojczyzna” nie było tylko frazesem wypisanym farbą na gruzach Warszawy. Ktoś powiedział „stracone pokolenie”, „bezsensowna śmierć”, bo z tych ludzi mogliby wyrosnąć wielcy Polacy. I są wielcy, w naszej pamięci. Ktoś inny – „zamieniliśmy tylko kagańce”. Gdybyśmy wtedy tam byli przyjęlibyśmy pomoc od każdego, kto by chciał jej udzielić. Szybkość zdarzeń i decyzji zgotowała lawinę kolejnych historycznych wydarzeń, których nie zmieni żadna paplanina.
Nie byłam tam, nie wdziałam trupów, krwi zapłakanych dzieci, nie spałam na gruzach, nie kradłam, nie bałam się czy obudzę się żywa.
Perspektywa rodzi różne perspektywy.
Historia ocenia okrutnie.
