Didaskalia

Poznaj siebie, niech Boga myśl twa nie docieka,

Sami człowiek jest właściwą nauką człowieka.

On zająwszy w stworzenia ten stan pośredniczy,

Wie kość dziwaczną ze światem przyćmionym dziedziczy;

Na sceptyka za nadto ufa w swym rozumie,

Za wątły, by w stoików utrzymać się dumie;

Wątpiąc, jeśli spoczynek lub czynność obierze,

Nie wie czy się już uznał za Boga czy zwierzę;

Czy swej duszy, czy ciała zwycięstwo przesadził,

Radzi się aby umarł, rozprawia, by błądził.

Zawsze ciemny, gdyż taki ma rozum w udziale,

Czy to zgłębia za mało, czyli też za wiele.

W nim myśl z namiętnościami ciągły zamęt wznieca,

On sam się zawsze zawodzi i sam się oświeca.

Każde w nim uniesienie jest upadku bliskiem,

Pan możny wszystkich rzeczy, sam wszystkich igrzyskiem;

Jedyny sędzia prawdy, błądzi do ostatka,

Świata tego ozdoba, igraszka, zagadka.

Alexander Pope – Wiersz o człowieku.