fot. własna

Mój brat pisze wiersze

Sam z siebie

Mówi, że to konieczne

Podsuwam mu prozę

Poezją obcą gardzi

Być może

Mierzi go cudze mienie

Czytaj, poznasz tak wiele…

Nie, tak być nie może

Nie chcę wzorować się na nikim

Powielać, podglądać, przekładać

Chcę być JA wspaniały

Niepowtarzalny i zuchwały

Zamykać się na innych nic nie pomoże

Świat w nim stłoczony

Wybuchnie później, mocniej i groźniej

Teraz bije się w sobie

Pojony siarczanem, metanolem, arszenikiem

Jutro szuka drogi

Na razie jest egocentrykiem

fot. własna

Wciąga ustami

Liże językiem

Delikatnie – organoleptycznie

W korowodzie kolorów

W strachu i egoizmie

Oddalam się w nieznane

Na przekór słowom

Na szczęście pragnieniom

Szuka mnie życie

Darowane serce na sznurze wsiało
Pęknięte, szczerbate
Niczego nie chciało
Wyrzekło się miłości, bo miłość przebrzmiała
Nie chciało uścisków, objęcia go złamały
Nie pragnęło ciepła, za gorące wulkany
Krwi nie wolało
Czarna krew z zawałem szalały

Darowane komuś obcemu
Z niepewności drżało
Kto mu przyjdzie w udziale
sznura
Szczęście czy zgryzota?
Człowiek czy anioł…

fot. własna

Igieł z drzewka

Bożonarodzeniowego

Odświętnie przystojnego

Kiedyś zielona

Dziś niepotrzebna

Łysa kona

fot. własna Performer

Nastawiam wskazówki na czas

Odpowiedni na każdą minutę

Słucham monotonnego TIK

Echo plastiku szepce TAK

Moje zegary nie mają trybików

Strzałki ciągną baterie

Tykają, na szczęście

Z czasem nastaje cisza

Serce przestaje bić TIK

I na chwilkę jest nie TAK

Szepcące, kamienne pomniki

Uderzając w kawałek serca

W kwestach i modlitwach

Dziś czas posłuchać

Lastryko, granit, drewno…

Połączone w pochodzie zniczy

Milczące wypominki

fot. bazsa

Moje Archiwum jest jak wór

Czarny i przepastny

Im głębiej wkładam dłoń

Tym większe cuda wyciągam

Plączą się na kiju

Wiją jak żmija

Chcą wessać do środka

By nie dać się oswoić

Boją się światła

Gołe umrą śmiercią wisielca

W słońcu, na drzewie poznania

Z sieci pajęczej wyplata koszyki, klei koperty

Pakuje w niezamknięte zdania

I rzuca na wiatr

Wczoraj z rosą maja, dziś – wrześniem babiego lata

Jacek Yerka Batyskaf

Dałeś mi Boże papierowy świat

Papierowe okna kredytowych kart

Papierowy dotyk niestabilnych rąk

Papierowy stół, łóżko, papierowy kąt

Papierowe latawice w temblaku zwinięte

Rwą serce w tekturowym pudle zamknięte

Gonię gdzieś w papierowe dni

Na bibułkowej drodze tylko szelest tkwi

Ile on jest dzisiaj wart?

Papierowy domek z kart..

Jacek Yerka VENTIMIGLIA

Gonię dwa kroki za światem
Nie nadążam, nie przyspieszę
Nie chcę
O krok za późno, by ominąć ciebie

Zderzenie z poduszką
Miękką jak cegła
Trafia się o krok za późno
By nie zniszczyć siebie

Zwalniam o krok
Popatrzę, jak ścigają się inni
Trzy kroki później będę na zakręcie
Zdążę zahamować jeszcze