fot. własna

Wciąga ustami

Liże językiem

Delikatnie – organoleptycznie

W korowodzie kolorów

W strachu i egoizmie

Oddalam się w nieznane

Na przekór słowom

Na szczęście pragnieniom

Szuka mnie życie

fot. własna

Igieł z drzewka

Bożonarodzeniowego

Odświętnie przystojnego

Kiedyś zielona

Dziś niepotrzebna

Łysa kona

fot. własna Performer

Nastawiam wskazówki na czas

Odpowiedni na każdą minutę

Słucham monotonnego TIK

Echo plastiku szepce TAK

Moje zegary nie mają trybików

Strzałki ciągną baterie

Tykają, na szczęście

Z czasem nastaje cisza

Serce przestaje bić TIK

I na chwilkę jest nie TAK

I znów będą za mną szły

Szepcące, kamienne pomniki

Uderzając w kawałek serca

W kwestach i modlitwach

Dziś czas posłuchać

Lastryko, granit, drewno…

Połączone w pochodzie zniczy

Milczące wypominki

fot. bazsa

Moje Archiwum jest jak wór

Czarny i przepastny

Im głębiej wkładam dłoń

Tym większe cuda wyciągam

Plączą się na kiju

Wiją w żmiję

Chcą wessać do środka

By nie dać się oswoić

Boją się światła

Gołe umrą śmiercią wisielca

W słońcu, na drzewie poznania

Codziennie więcej słów szepce mi życie

Z sieci pajęczej wyplata koszyki, klei koperty

Pakuje w niezamknięte zdania

I rzuca na wiatr

Wczoraj z rosą maja, dziś – wrześniem babiego lata