Kadarka

Byłam tam dwa razy i jadę po raz trzeci. Daleki świat, obcy i zimny. Zostało mi z niego sporo wspomnień, ich okruchy opisuje i tu. Niby wspomnienia są pozytywne, ale luźne zapiski z czasu wyjazdu przypominają gehennę. Czerwone światło na ulicy tej Którą codziennie przemierzam drogę Ale dlaczego ominąć go nie mogę? Zamykam na klucz mój bezpieczny świat By dać ponieść się płynnemu życiu Którego nie rozumiem nawet w połowie Stawiam ostrożnie kroki w obcym świecie Ile czasu trzeba by zatracić swoją tożsamość? Poczuć się zupełnie kimś innym? Świadomie zapomnieć o przeszłości? Przeglądam się w oknach wystaw sklepowych Ale widzę wciąż tę samą osobę Te same uśmiechnięte oczy Perliście komunikujące się ze światem Ciężko oswoić się, nie bać się już, cieszyć się bytem A jednak czuję że jestem tylko… Smaganiem wiatru po twarzy, zmierzwionymi włosami, Poranionymi stopami, kałużą w butach, dreszczem zimna… Tylko uczuciem Zielonym parkiem pełnym słońca, kwitnącym kwiatem, Kotem ocierającym się dziko o napotkanego psa, Trzaskiem konarów gdzieś wysoko, Piskiem wróbla przy pierwszej wodnej kąpieli, Kolorem na skrzydłach motyla, Zdmuchniętym liściem kasztanowca bez przyszłości… Jestem wszystkim i nikim Tak co dnia wydeptuję tę samą drogę wytyczoną pieczołowicie trafnością mojego żywota. Czy to jest chęć przetrwania, czy może bezmyślny byt? Bardzo często jednak dopada mnie szybka myśl. Czemu nie przekroczyć tej drogi, kiedy z piskiem opon Ruszają koła tych, co nieznaną jadą mi drogą? Przypominam sobie ten czerwony z wysuwanymi światłami, obok niego czarny, nie mogące doczekać się zielonego…

Maj jest dla mnie czasem rocznic. Urodzin, imienin, ślubów, uśmiechów i łez, bólu i zazdrości. Jest takim szczególnym miesiącem, kiedy wszystko zaczyna kwitnąć i przekwitać, a co nie zakwitnie, umiera nie wydając owocu.

Rocznice przypominają o radości, jaka towarzyszyła przy pierwszym spojrzeniu w oczy nowonarodzonego dziecka, pierwszym pocałunku, skoku ciśnienia, gdy przy wszystkich wypowiadając słowa – na dobre i na złe, czuło się niepewność, albo… Rocznice bolesne, kiedy nie udało się miłości utrzymać przy życiu. Pielęgnuje się i je, jako gorzką przestrogę na przyszłość, czasem porażkę, z której nie da się już podnieść.

Miłość ma to do siebie, że niepielęgnowana umiera. Nigdy nie jest jednorodna, ewoluuje w różne formy bytu, by nie było za łatwo i nudno przy jej uprawianiu. Zasada jest prosta – orka na ugorze musi być podjęta przez obie strony.

Maj był początkiem wielu dróg. Naiwnie myślałam, że tylko radości. Egzaminem, nie tylko dojrzałości. Był maleńkim stworzeniem, dla którego trzeba było oddać cześć siebie, by stanęło na nogi, rosło, nauczyło się żyć samodzielnie. Był też ogrodem, który rozkwitł bzem, kasztanami i rajskimi jabłoniami. Związkiem uczuciowym, który więdnie niepodlewany. Miłością, której powodzenie zależne jest od zrozumienia natury. Ziemią, na której posiane ziarno nie wykiełkuje wśród chwastów, a kolejne pory roku wymagają szczególnych pielęgnacji.

I tak wiosna – szaleńczo zakochana w świeżych kwiatach i drugim człowieku. Uczucie jakbym zawsze miała być szczęśliwa, jak mogłabym nie kochać..? Wiosną wszystko przychodzi z łatwością, wydaje się wieczne, idealne. Do twarzy mi z wiosną, wtedy nie liczy się wysiłków, jakie niesie ze sobą taniec przez życie. Wiosna jednak uroczo przekwita i tym, którym udało się wejść szczęśliwe w lato, widzą, że ideałów nie ma. Nic nie może wiecznie trwać, nawet podlewane i pielęgnowane kwiaty, zmieniają się. Dojrzewają i wydają się już inne niż wiosną.

Kwiaty letnie. Nieco mniej soczyste, ciemniejsze, ale bardziej kolorowe i wonne. Świadome swojego piękna. Lato trwa dłużej od wiosny i dlatego na jego płatkach lubią pasożytować mszyce. Nikt nie jest idealny, a lato odsłania bezlitośnie wady miłości. Rodzą się rozczarowania i frustracje, chwasty rosną zacieklej, słońce pali mocniej… Nie jest łatwo dawać miłość i otrzymywać miłość, jakiej oczekiwaliśmy. Lato odkrywa, że nie zawsze można być szczęśliwym, nie zawsze uczucia są gorące. W tej porze roku ludzie najczęściej się rozstają.

Tracę złudzenia. Cierpię, że wiosna nie trwa wiecznie. Może to on nie podejmuje starań, nie rozumie, że miłość nie trwa w nieskończoność? Miłość lata nie jest łatwa, często wymaga ciężkiej pracy pod palącym słońcem oczu innej. W lecie nic nie dzieje się automatycznie, wzajemność jest jedynym lekiem na ciągłość zapachu lata.

A gdzie jesień i zima? Boję się.

Dla P.
Za wiosnę
i za lato.

Wystarczy kilka dni, by rozbłysła i zakwitła swoją najcudowniejszą barwą – bielą i różem jabłoni. Przywiewa łagodne ciepło, a w nim smak lata i wakacji. Dziś idziemy obie pod kolorowe parasolki, by przejrzeć się sobie w pucharku lodowych kulek, kiedy przygryzasz mój płatek ucha… a ja słucham co będzie dalej… Robisz to ukradkiem, żeby żadne z ciekawskich spojrzeń nie ukradło nam intymnej chwili. Ten powiew powietrza, jak święto, blask świateł, pulsowanie, które wkrótce się pojawią – jak obietnica tańca. Oczekiwanie.

Lubię odnajdywać ją wszędzie, wśród znanych punktów orientacyjnych, i w miejscach niezwykłych, których nie znamy obie. Lubię na nią czekać, wiedzieć, że nadejdzie, zawsze punktualna przez przypadek. Lubię ją odnajdywać w tłumie, wiotką i elegancką, a jednocześnie pewną siebie tajemniczą i zgubioną przez przypadek. Lubię ten moment, kiedy nasze spojrzenia toną w porozumiewawczej sekundzie błysku i uśmiechu. Chwila wystarczy za setkę najtkliwszych słów. Lata spotkań nie odbierają tej chwili intensywności.

Biała sukienka; nosi sukienkę bardzo piękną i prostą, poprzetykaną liśćmi i kwiatami, tęczą i puchem. Pachnie światłem i ciepłym powietrzem. Moja sukienka jest czarna, pewnie czarniejsza niż rozwiane włosy, niż oczy. Czarne dziurkowane rajstopy i czerwone szpilki spowija piżmo dzikiego zwierza. Dziś uplotła wianek ze stokrotek. Zagnieździł się w jej lnianych włosach, jak ptak szukający schronienia. Moją szyję ozdabia naszyjnik, najdroższy prezent od niego. Jesteśmy tak podobne, jak różne…

Zastawiam się, czym jest ten naszyjnik, ten wianek z kwiatów nie konkurują ze sobą o jego względy. Czy wianek czy naszyjnik, są ozdobą słowa, które nie mówią nic albo mówią mało. To rzeczy-ozdoby do oglądania na ciele, rzeczy dopracowanie, w pewnym sensie nieprzydatne. Ale w innym obdarzone użytecznością niezbędną, najwyższą. Nie mają nic wspólnego z bogactwem ani pieniędzmi. Jaką wartość ma korona z delikatnych kwiatów. Czym przykuwają uwagę plastikowe, czarnobiałe kulki na szyi? Te rzeczy są najbardziej powszechne wśród osób, którym brakuje wszystkiego. Indianie, nomadzi, ludzie bez pisma, bez techniki, bez mody, może tylko z rąbkiem historii, nigdy nie są ludami bez biżuterii i ozdób. Zawsze otaczają szyje naszyjnikami, nadgarstki bransoletami, palce pierścionkami, tiarami…

Dla mnie są niezbędne. Są subtelną grą w załamaniu kształtów ciała, specjalną muzyką bez słów, bez nut. Chodzi jedynie o pokazanie piękna w pięknie? Kto pokazuje, a kto jest pokazywany? Naszyjnik pokazuje szyję czy szyja naszyjnik? Pokazują się wzajemnie? Nadmiar dający życie?

Lubię ten zbytek, tak jak ona koronę z kwiatów. On kocha nas obie.