Kadarka

fot. własna

Grzmi i błyska, zaraz znowu lunie.

Który to raz zalewa mieszkańców naprzeciwległego bloku?

Parking, to jezioro, z którego w pośpiechu wyjeżdżały samochody pod groźbą zalania silnika. Wodne boisko pochłonęło siatkę z bramek. Przed klatką nie widać ławki, na której koczowały dziś dewotki, a w wodzie po uda płynie kontener na śmiecie. Grupka gapiów próbuje sforsować wodę, brodzą w „japonkach”, pstrykają zdjęcia i omawiają umiejętności architektoniczne i postanowienia urzędnicze dotyczące punktowca. On tonie już po raz enty, niestety, nikt nie zostawi go w spokoju, po raz enty.

Biegnie jak do pożaru straż ogniowa.  Przeskakują w drzwiach bloku worki z piaskiem, podają kable i rury. Zaskakuje silnik, pompa wypompowuje wodę.

Przybywa niemających na czym zaczepić oka ludzi. Odłączyli prąd. Nieważne lodówki, namoczone w pralce pranie, radia bez baterii. Najokropniejszą rzeczą, jaka może zdarzyć się w naszej małomiasteczkowej cywilizacji, to brak prądu. Brak telewizji, komputera i działających komórek.

To wtedy ludzie wychodzą do ludzi i stają się na chwilkę ludźmi. Zainteresują się rozmową, zdrowiem, nierównym chodnikiem, powiększeniem rodziny sąsiada, tyko wtedy, gdy zabraknie im codziennego bodźca. Na chwilkę przestają być maszynami na prąd odbierającymi tylko trajkot obcego głosu albo muzykę, z której nic nie wynika, karmionymi papką gotowych rozwiązań i zabaw.

Wyłącz im prąd, a będą znów czuć, słyszeć, widzieć. Choć zmysły nieco osłabione, jest nadzieja, że wrócą do dawnej świetności. Następnym razem, kiedy wyłączą prąd.

fot. własna

Niech każdy pozamiata przed własnymi drzwiami i cały świat będzie czysty.

- Johann Wolfgang von Goethe

Facet od remontów ociąga się, podatki wzrastają, a Nowy Rok znów zastanie mnie z pędzlem i miotłą w dłoni . W tamtym roku było podobnie – malowałam kuchnię, teraz (z Bożą pomocą) biorą się za łazienkę. Okres poświąteczny to taki czas, w którym zachomikowałam kilka dni wolnego i łudzę się, że zdążę zanim zabraknie mi urlopu i zdrowych nerwów. A potem będę remontowała do wiosny, bo jak to mówią: jaki Sylwester, taki cały rok. Nie przepadam za remontami, ale po tych nastu… latach trzeba odświeżyć (zmienić?) wygląd ścian, które stopiły się z tłem i nie wiem jaki to to ma kolor, czy fakturę.

Pragnę tylko ostrzec, że wchodzenie do tego przybytku grozi osypującym się tynkiem i wpadnięciem do wiadra z zaprawą. A ja idę sprzątnąć pod drzwiami, żeby nie zabetonował się u mnie kolejny Nowy Rok.

Do Siego Roku!

fot. własna

Mijam tę grafikę codziennie w drodze do pracy. Coś jakby o mnie…
Zastanawiam się, czy jesteśmy po tej samej stronie barykady.
Ci, co w imię wychowania i terapii starają się robić coś ponad, ponad marny zarobek. I ci, którzy różnymi sposobami próbują ograniczyć dostęp do wiedzy i świadomości. Głupimi łatwiej kierować. A przecież uprawiamy to samo pole…

Jeszcze nie świta. Dopiero za godzinę niebo przeciągnie się różowym pasem nad horyzontem. Jeszcze pośpię, choć kark łamie się przy utrwalonych załamaniach nawierzchni.

Błąkam się po sobotnich ulicach Starego Miasta.

Tydzień temu zwiedzałam bezludne okolice hurtowni wyposażenia łazienek, składów budowlanych i pustostanów. Było późno, nie chciałam wracać do nieznanego pokoju i nieznajomego w nim człowieka. Jeszcze jedna ulica, dwa domy, rozłam i wiadukt. Nieważne, że szybko zgubiłam mapę w głowie, jeśli i tak nie mogłam nikogo spytać o drogę. Masz papierosa albo parę groszy – podejrzane typy zawróciły mnie z drogi i wyszłam drugą stroną miasta. To dopiero sztuka tak zatracić się w drodze! Było tak ciepło, że poszurałam przez cały park w czerwonych liściach. Nikt mnie tu nie znał, nikt nie widział.
Dziś chciałam spotkać kogoś znajomego.
Stare Miasto jest ładne – odnowione, ale dyskretnie, tak by gruz nie uszkodził żadnego zabłąkanego człowieka. Kafejki jeszcze zamknięte, kluby już śpią. Chodzę od wystawy do wystawy, od pomnika do Ratusza. Ławki obudzone pierwszymi zmarzniętymi studentami nabierają brązowych rumieńców pod ich surdutami. Niedługo zima. Większość ludzi zostanie w domach.
A wiesz gdzie można spotkać jakieś fajne licho? Zaspany przechodzień dziwi się zza okularów. Jak to gdzie? Chyba tu jest ten punkt, najładniejsze miejsce w mieście. Po co biegać po nieznanych uliczkach i marnować szansę na spotkanie ciekawej osoby? Nie lepiej siedzieć w jakimś centralnym miejscu? Jeśli ta osoba ma być, choć trochę podobna do ciebie, to wybierze podobne miejsce…

Biegnę na warsztaty, niekoniecznie w centrum…