Kadarka

Tego lata mam bardzo długie wakacje. Nie oczekiwałam, że będę mogła wyjechać w dwa różne miejsca, i zostanie jeszcze czas na przeszukiwaniu internetu w tropieniu inspiracji na kolejny rok.

Kiedy jestem dłużej w jakimś miejscu, a dłużej znaczy, że jest warte uwagi, próbuję wtopić się w jego atmosferę. Moje działania są usilne do tego stopnia, że nie rozmawiamy ze sobą na ulicy, nie odkrywając pochodzenia, tylko wdychamy, słuchamy, oglądamy…

Co to oznacza w rzeczywistości?

Poznając naprędce z przewodników (i powieści, tudzież z filmów) rytm życia tubylców, wstajemy rano wyruszając w trasę po kafeteriach, barach i restauracjach. Jest pięknie, cieplutko, nie pada, ludzie śmieją się do siebie, próbują rozmawiać. I za chwilę okazuje się, że to już dostani dzwonek na poranną kawę z mlekiem i słodki rogalik (biorę ostatni), bo tubylcy dawno są już w pracy. Ewentualnie szybkie espresso jest w tonie. Robi się upalnie, niedługo czas sjesty.

Morze skrzy się w oddali, plaża jest już pełna. Za godzinę słońce będzie paliło tak, że zostaną na niej tylko ci, którzy wykupili całodniowe leżaki i sprzęty do pływania.

Przy panini i świeżo wyciskanym soku z pomarańczy przyglądam się szerokim ulicom Starego Miasta i fali pielgrzymujących ludzi. Zastanawiam się, dlaczego u nas nie ma potrzeby, kultury, nawyku – trudno to nazwać – rannego, popołudniowego szybkiego wypadu na kawę, wino, ciasteczko. Chwilki pogadania przed pracą, naładowania akumulatorów na dalszą część dnia. Mogę domyślać się, dlaczego, ale na razie jestem daleko, na wakacjach.

Chciałabym nie spieszyć się, leniwie przyglądać się wystawom, rzeźbieniom, mozaikom. Tak te się staje, jest późno. Hiszpanie przygotowują się do sjesty, a turyścijuż zwiedzili popularne zakątki. Próbuję stopić się z tłumem.

Tak naprawdę nic tu nie jest takie jak się zdaje. Bo parę ulic dalej, poza przepięknymi bulwarami, toczy się zupełnie inne życie. Wokół Starego Miasta, koło ruin zamku widać przepych, restauracje dostosowują menu i rytm dnia do turystyki.

Niedaleko ludzie wychodzą na ulicę z innego powodu – rozmawiają, piją kawę i piwo. Nie ma tu miejsca na place zabaw. Brudne dzieci bawią się przy krawężnikach i ciasno zaparkowanych samochodach. Bary są tu maleńkie, bez klimatyzacji, powiedziałabym nawet obskurne, ale skupiają spory tłumek. Widać to przede wszystkim wieczorami, kiedy zaduch pomieszczenia skłania do wyjścia i rozmowy na stojąco. Ludzie znajdują miejsce na gruzach wyburzonych domów, rosnących obok wstawionych plomb i prowizorycznych parkingów (parkuje się tam, gdzie nie ma zakazu, a jak jest – stoi się ile trzeba na awaryjnych, w milimetrowych odstępach).

Stapiamy się z tłumem. Myśleliśmy, że z tubylcami, a niestety – z turystami. 

fot. własne, Malaga

fot. własna

Uwielbiam odkrywać nowe światy. Nie tylko takie w mojej głowie, te zostawiam sobie na miesiące zimowe. I nie takie książkowe. Te zabieram ze sobą, kiedy trzeba coś ugotować albo odkurzyć (jawnie się wymiguję). Wtedy tak, jest pretekst pod postacią nabycia wiedzy. Bo przecież każda książka niesie ze sobą coś, co zostanie na długo, co z odkurzaniem i gotowaniem ma wiele wspólnego. Jak ze specjalną potrawą, której smak się pamięta i wielokrotnie odkurzonymi przeżyciami, pamiątkami i zdjęciami.

Czy da się zgłębić wszystkie tajemnice danego miejsca? Chyba nie, nawet, jeśli miejscem tym jest od dzieciństwa znana okolica. Nigdy tego nie próbowałam, bo w sumie jaki ma sens, skoro np. kryjówka z dzieciństwa przestawnie być już miejscem tajemniczym, ukrytym? Albo muzea, miejsca z tłumami ludzi ciągnących za sobą cywilizacyjne śmiecie, czy jest w nich coś odkrywczego?

Często wracam do tych pięknych miejsc, które nie pozwoliły mi się sobą nacieszyć i czegoś w nich nie zdążyłam zobaczyć.

Pierwszym z nich jest Hiszpania, drugim Irlandia. Każda kraina inna, inaczej się ją smakuje i czego innego od każdej oczekuję.

fot. własna

Nie czekałam na nie. Wolę wir pracy, czuć, że coś się dzieje, zmienia i przekształca. Na moich oczach przeobraża się rzeczywistość. Nie wieje nudą. Wakacje niby nic takiego nie niosą: nowe miejsca, nowi ludzie, bez napędzania samej siebie – bez obowiązków. Ale mnie brakuje znajomych ludzi, a przy tym ich nieprzewidywalności. I tu mam precedens, jeśli miałabym od czegoś odpoczywać, to od rozmowy z nimi. A ludzie z mojego otoczenia są absorbujący!

Nie pogadam sobie tam, dokąd jadę. Może i źle – nie usłyszę wielu ciekawych historii, porad sklepowych, po przekazy ustne kroniki zawalonego domu. Może i nie poznam nikogo, kto mógłby napędzać mój świat, ale jadę tam, by odpocząć od rozmowy. Cieszyć się możliwością obserwacji żywej i martwej przyrody, i czegoś tak pośredniego jak performance, i wiecznej niewiadomej, jaki kolor będzie miała góra za zakrętem.

Swoją historię opowiedzą mi stare mury, z których wyjmę ręcznie ugniataną cegłę jeszcze z czasów nadmorskich zesłańców. Będę światkiem balkonowej gry wstępnej nad ślimakami i szparagami. Dostanę dwadzieścia cztery czerwone róże, które będę musiała zostawić za zamkniętymi drzwiami… Rzadko notuję coś, co jest warte zapamiętania i przez to znika. Mogłabym zabrać na plaże notes i notować, bo… ale po co?

Jadę tam, bo w końcu wystawię maź stawą na promieniowanie słoneczne w dawce wystarczającej na parę miesięcy!

PS. Miałam jakiś czas kłopoty z blogiem, powyższy wpis miał ukazać się dwa tygodnie temu. Już wróciłam i naprawiłam..

fot. własna

Grzmi i błyska, zaraz znowu lunie.

Który to raz zalewa mieszkańców naprzeciwległego bloku?

Parking, to jezioro, z którego w pośpiechu wyjeżdżały samochody pod groźbą zalania silnika. Wodne boisko pochłonęło siatkę z bramek. Przed klatką nie widać ławki, na której koczowały dziś dewotki, a w wodzie po uda płynie kontener na śmiecie. Grupka gapiów próbuje sforsować wodę, brodzą w „japonkach”, pstrykają zdjęcia i omawiają umiejętności architektoniczne i postanowienia urzędnicze dotyczące punktowca. On tonie już po raz enty, niestety, nikt nie zostawi go w spokoju, po raz enty.

Biegnie jak do pożaru straż ogniowa.  Przeskakują w drzwiach bloku worki z piaskiem, podają kable i rury. Zaskakuje silnik, pompa wypompowuje wodę.

Przybywa niemających na czym zaczepić oka ludzi. Odłączyli prąd. Nieważne lodówki, namoczone w pralce pranie, radia bez baterii. Najokropniejszą rzeczą, jaka może zdarzyć się w naszej małomiasteczkowej cywilizacji, to brak prądu. Brak telewizji, komputera i działających komórek.

To wtedy ludzie wychodzą do ludzi i stają się na chwilkę ludźmi. Zainteresują się rozmową, zdrowiem, nierównym chodnikiem, powiększeniem rodziny sąsiada, tyko wtedy, gdy zabraknie im codziennego bodźca. Na chwilkę przestają być maszynami na prąd odbierającymi tylko trajkot obcego głosu albo muzykę, z której nic nie wynika, karmionymi papką gotowych rozwiązań i zabaw.

Wyłącz im prąd, a będą znów czuć, słyszeć, widzieć. Choć zmysły nieco osłabione, jest nadzieja, że wrócą do dawnej świetności. Następnym razem, kiedy wyłączą prąd.