Kiedy ona pozwoli mi odejść, uśmiechnę się spokojnie. Zawieszę niewielki tobołek na ramieniu i pójdę, nie chcąc wracać do wspaniałych wspomnień. Jeszcze jedną nogą będę w jej ciepłym pokoju, a już wprowadzi się nowy gość. On rozłoży się na rozklekotanym szezlongu, jak pies pilnować będzie jej snu… Ona jutro wyjmie stare zdjęcie ze srebrnych ramek i zamieni na świeże – jego; pozbędzie się tych wszystkich rzeczy, które przypominają jej starego chłopaka. Niedużo tego, ale zawadza stara pocztówka, poduszka z rozbrajającym pyszczkiem kota. Najbardziej szkoda będzie fioletowego ziela przymocowanego do gitary. Tak zgrabnie komponuje się z układanymi wspólnie słowami i nutami. I tej muszelki na dnie ciężkiej butelki z piaskiem, która miała przynieść szczęście. Nie mnie – jej. I zostawionych przypadkiem rad, złości i łez. Nie wyrzuci ich od razu, zalegają niewidocznie pułki, wiec odkurzy je przypadkiem, kiedy on zapragnie prawdy. Wtedy strzepnie wspomnienia i śmiejąc się zapomni. Będzie znów jak niezapisana kartka papieru, czkająca na delikatny dotyk stalówki z czerwonym atramentem.

Pamiętam jak mnie przygarnęła. Wiedziałem od początku, że wyrzuci, kiedy nie będę już potrzebny. Wszystkie tak robią. Nie, nie zabronię jej wspominać mnie dobrze. Niech wspomina, ale ja już nie będę miał wpływu na jej decyzje, nie moje gusta kształtować będą jej bibliotekę, nie moje ucho proponować muzykę, ani obraz… I nie moje łzy będą gładziły po policzkach. Ona też, jak wiele przed nią, mówiła, że tylko ja potrafię płakać z kobietą. To bardzo ważne, powtarzała.

Wyleczę się ze śpiesznych złudzeń, nie wyszedłszy nawet za próg jej domu.

F. Boucher Diana kąpiąca się

Kiedy młody chłopiec dojrzewa atakuje go jakby niewidoczna, niewolnicza substancja, z którą bezskutecznie próbuje walczyć i stara się wyrwać.

Był jednym z trzech braci. Miał jeszcze młodszą siostrzyczkę, która urodziła się dużo później. Mała była rozpieszana, traktowana, jako maskotkę i całkowicie ignorowana, gdyby przeszkadzała w ich męskich grach. Matka zajęła się wówczas nią, oni wychowani w dyscyplinie stronili od wszelkich tuleń i obecności kobiet w domu.
Pamiętam tamto lato, gdy biegł przez wylane słońcem pole. Nad nim orły zataczały kręgi, a pisklęta wróbli piskały w ostatnich zielonych liściach gruszy. Biegł widząc ostatni raz oczy żniwiarek, zmęczone, jak oczy żniwiarzy. Jeszcze mały chłopiec, w ruchu, uciekający, zawsze sam, albo w towarzystwie braci. Bawił się, tylko, że teraz czas chłopięcych zabaw dobiegł końca.
Starałem się wynagrodzić mu obojętność matki, ale on już nie potrzebował czułości. Z lubością oddawał się różnym ćwiczeniom fizycznym, wspinał się na urwiska, wykonywał salta i inne akrobacje, angażował się w gry z kolegami. Nie można było oprzeć się wrażeniu, że próbuje przyciągnąć coś albo kogoś, uwolnić się od czegoś. Podobnież jak człowiek na bagnie ogania się od chmary komarów.
Jego siostra byłą już pąkiem, jeszcze nierozkwitłym, a już z cudownymi kobiecymi zalążkami. Często wyjeżdżały z matką w gościnę do sąsiadów i rodziny. A on odwracał wzrok, ba! uciekał, gdy chciały się z nim pożegnać.

Starałem się zawsze stać blisko niego, bez słów okazując, co do niego czuje. Podobnie zachowywały się kobiety w naszym domu, obserwowały, ale nie podchodziły bez przyzwolenia. Chciał być niezależny. Nie był wobec nich szorstki, ale zawsze odwracał głowę, kiedy chciałby mu spojrzeć w oczy. To jakiś uraz z dzieciństwa, do kobiet, tych najbliższych. Matki i siostry.
Któregoś dnia poszedłem do naszej figurki Artemidy, nieco dalej podążał za mną on. Był ciekawy, co zrobię, co robi dorosły mężczyzna. Niepewnie dotrzymywał mi kroku i nagle przypomniało mi się dzieciństwo i dzieciństwo mojego ojca. Obydwaj kochaliśmy się w Dianie. Zawsze ukradkiem przynosiliśmy jej pod pomnik drobne podarunki. Jej wizerunek kobiety-łobuziaka towarzyszył mi w czasie zabaw, była kimś, kto doskonale mnie rozumie. Moim skrytym marzeniem było zobaczenie jej żywej w leśnej głuszy wraz z licznymi towarzyszkami. I przyszedł czas, może miałem parę lat więcej niż mój syn, iż uznałem ją za młodą dla siebie i przeniosłem swoje uczucia na Artemidę.
Położyłem u stóp bogini bukiecik kwiatów. Liczyłam, że on rozumie, co czuję, gdy zobaczy. Nie mogłem mu powiedzieć, wprost, że jego matka i siostra nie są jedynymi przedstawicielkami płci przeciwnej.
Chłopiec wpatrywał się ze mną w Artemidę. Była ideałem piękna, nie musiała nawet brać udziału w nieszczęsnej rywalizacji pomiędzy Herą, Ateną i Afrodytą. Jej uroda nie była jednak urodą wynioślej Hery, ani urodą dostojnej i mądrej Ateny, ani też zmysłową urodą Afrodyty. Byłą to piękno sportsmenki, znane z boisk i pływalni. Ideał.
Próbowałem bez słów przekazać mu, że niezależnie od tego, jak trudne chwile czekają go w życiu, zawsze będzie mógł polegać na Artemidzie. Ona nigdy nie odejdzie i go nie zostawi. Była mi bliska, jak matka, zawsze tu była z jej twarzy nigdy nie zaniknął łagodny uśmiech.

Czy jest takie ważne gdzie człowiek osiądzie? Koczuję nieustannie to tu, to tam, wszędzie pozostając obca. Szukam.
A fatum czeka za rogiem. Może być kieszonkowcem, dziwką, której nie wypada wydać reszty, sprzedawcą losów na loterii, albo przebierańcem – kolejną maszyną. Do drzwi mojego domu nigdy nie zapuka, trzeba za nim ruszyć.
Ja chyba wszędzie czuję się jak w domu. Z przyzwyczajenia.

Napiję się z Wami

wina z karafki

nie będę tłumaczeniem

nawet ohydnym wspomnieniem

kaca

przepitego paręnaście razy

wariackim chichotem

oczy czerwienią oznaczone

i nos szarpiący się z kwintą,

rozbawię Was lub zasmucę

kolejną mantrą przebierańca

nan*a_

Dlaczego przybito nas do krzyża płci?

Dlaczego nie zostawiono nas zamkniętych

w sobie samych i ukończonych,

gdy zaczynaliśmy, jak on,

tak doskonale samotni?

D.H. Lawrence

Wiara w miłość czystą, bez narzuconych z góry materialnych komplikacji zdarza się zbyt rzadko. On, ona wnikliwie analizuje, co wnosi parter do związku. Zestawienia tabel marketingowych, wzory cyferek na koncie, kolorowe, plastykowe karty kredytowe. Czemu nie mogłyby to byś tylko szczere serce, otwarty umysł? Czemu warunkiem intercyzy jest akceptacja rodziny, znajomych, okowy domu, liczenie na gest wspaniałomyślności świata, którym zawiadywane grą jest oczywistą?

Co mogę ci dać? Cynobrowe policzki, karminowe wargi, twarde piersi, jędrne pośladki, piegi na nosie, koronę z gęstych włosów? Moja ornamentyka jest olśniewająca a powab chrzci się jak drzewko bożonarodzeniowe, kolory w utarczce podrygów kopulacyjnych mają zapewnić swoją przyszłość poprzez prokreację. Lubię wabić cię w swoją syrenią sieć…

Zaprzeczysz? Przepadłeś zwiedziony nadzieją orgazmu. Odkąd mnie poznałeś, odkład postawiłeś na katafalku swojej zmarłej miłości, kiedy stereotypy zaczęły spajać cząsteczki złotego posągu bogini ze snów, nie zaznasz spokoju w utarczce męskich hormonów. Boisz się do tego przyznać. Chciałbyś mnie zerżnąć?

Kiedy widzisz mój uśmiech, sylwetkę, kiedy słyszysz konsternacje w głosie, przypominasz sobie każdą dowcipną uwagę mózg zalewa delirium erosa. Tak było kiedyś, tak jest teraz, gdy tylko pukasz do drzwi, podnosisz słuchawkę, wykręcając numer. Bezpiecznie odkrywasz swojego wroga, cudzy może zawsze pogryźć dotkliwiej. Nadal prowadzi cię do mnie niewdziana nić – silna chęć przedłużenia własnego dyskursywnego gatunku. Umiem uwieść cię sposobem, przez który zakochujesz się wciąż od nowa – odepchnięciem, poniżeniem, niedojrzałością. Jestem kobietą, która potrafi cię uwieść. Ale ty to lubisz… wyidealizowałeś mnie tak bardzo, że obraz z pomnikiem zlewa się w ideał nie do pokonania dla śmiertelnych kobiet. Dlaczego pomimo moich wad nadal mnie pożądasz?

Twoja miłość dojrzała. Minęło pierwsze zauroczenie, pojawia się najelegantsza z ludzkich emocji – przywiązanie. Czy jest w twoim wydaniu – troskliwością, oddaniem, jednością? Kiedy patrzysz w moje oczy, kiedy niby przez przypadek dotykasz ramienia, włosów, karku… Kiedy pragniesz tak mocno, nie myślisz, iż krzywdą dla mnie jest twoje kochanie?

Ale przecież i przywiązanie szarzeje, a na jego miejsce wkrada się stopniowo obojętność, zniecierpliwienie, zabijając resztki miłości. Prowadzi do zdrady, separacji, rozwodu, chociaż małżeństwem nigdy nie byliśmy.

Nie mogę być z tobą. A w tobie trwa powódź amfetamin targane powiewem wiatru. Ile to może trwać? Po pewnym czasie zmniejsza się tolerancja na stan nieustannego pobudzenia, zakończenia nerwowe stają się mniej wrażliwe, a podniecenia opada. U niektórych trwa krótko, a ty napotykając trudności trwasz w zauroczeniu przesz całe lata.

Miłość boli. Wydaje ci się, że ciągle brakuje czegoś. Cierpisz, kiedy ja z jakichś przyczyn nie odzywam się? Brakuje ci codziennej porcji naturalnych narkotyków?
Czy ty, czy ja, w uniesieniu jesteśmy w stanie znosić różne psychiczne upokorzenia. Mogę pójść na zdumiewające kompromisy, czasami akceptować bolesne ciosy, aby tylko nie utracić siebie. Obwiniasz mnie, przeciwstawiasz cechy charakteru, burzysz spokój. Dochodzimy do porozumienia, by za chwilę powiedzieć – nie. Za dużo nas dzieli, za dużo łączy.

Cierpienie to niedostatek i bieda. Dlaczego wolisz trzymać się za wszelką cenę mojej niewidzialnej spódnicy, niż ryzykować utratę choćby tej odrobiny środków dopingujących? Jesteś jak ćpun uzależnieni od heroiny, chemicznie związany z ukochaną. Jako „męczennik” łączysz ból z przyjemnością. Choćbyś nawet cierpiał, poziom endofin podnosi się, a ty będziesz wracał po kolejne bolesne doświadczenia, który oznacza emocjonalny wzlot.

Usychanie z tęsknoty jest fizjologicznym komponentem mózgowego mechanizmu przywiązania. Tęskniąc za ukochaną popadasz w otępienie. Robisz coś bez przerwy, podświadomie wierząc, że docenię twoje starania, bo cel to ja. Trudno pracować, jeść i spać, kiedy miłosne sygnały zdają się być coraz bliżej. Czy utrata ukochanej osoby nie jest najboleśniejszym doświadczeniem, na które wstawiany jest człowiek?
Ja cię już nie chcę.