Kadarka

fot. własna

Zielona herbata Yellow River parzy się pod czerwonym spodeczkiem, talerzyk z ciastkami i chłopiec czekający przy oknie. Czeka co tydzień na mnie. Na postać na przejściu, dzwonek do drzwi i głos w pokoju.

O czym chcesz dziś rozmawiać? Z trudem wypowiada słowa. Zawsze jest łasy na moje propozycje. Głodny mózg uwieziony w ciele człowieka na wózku. Głodny antycznego świata, historii, geografii, polityki…

Czytam wiesze Przerwy-Tetmajera, o limbie, Tatrach, końcu wieku, błocie. Wiem, że nie wszystkie są wesołe, a on smutku chce unikać. Za dużo jest go w życiu.

Wiesz, dlaczego wybrałam te wiersze? Po ich przeczytaniu zaczęłam interesować się poezją. Uderzyły mnie prawdą, potem sięgnęłam do filozofii i sztuki. Zaczęłam wertować książki w poszukiwaniu odpowiedzi na dziwne i trudne pytania, które z kolei rodziły następne. Pytam po dziś.

Ale to było wieki termu! On dziwie patrzy, chłonie wszystko, co mówię i czuje się niepewnie. Widzę to. Nauczony jest mieć podane wszystko na tacy.

Nie dam ci gotowej interpretacji wiersza, możemy analizować go wspólnie, po swojemu. Nawet z przygnębiającego wiersza można wysnuć radosne wnioski. Nie podam ci recepty na twoją chorobę ani nie pomogę z niej wyjść. Ale mogę rozjaśnić ci drogę. Wyjść na spacer i pokazać kolory.

Jest zawiedziony. Nie ma gotowych rozwiązań? Za dużo pytań, za mało odpowiedzi. Marszczy czoło, a ja pytam, czy rzeczywiście chce przejść do filozofii.

Przeczytajmy pierwszy rozdział, wypowiada z trudem. Gaarder Jostein napisał „Świat Zofii” tak, by nikogo nie zniechęcić do filozofii. Odbiorcą miała być młodzież? Dzieci jeszcze! Trudno powiedzieć, czytałam ją nie będąc już nastolatką. I czytam ponownie jemu.

I jak ci się podoba początek? Ciekawy, chciałbym więcej, odpowiada. Wiesz już, kim jest człowiek i dlaczego każdy jest inny? Na przykład taki jak ty? Nie odpowiadaj, uprzedzam większe porcje nabieranego do płuc powietrza, pomyśl. Porozmawiamy za tydzień.

Są takie chwile

Są takie chwile, gdy się nie śmie badać

Swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie,

Że ani jednej nie znajdzie w niej struny,

Co, potrącona, jeszcze czysto dźwięknie.

Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia

Pełnymi wielkiej miłości oczyma,

By w akord związać wszystkie struny dusz…

Potrzeba jednych oczu – - lecz ich nie ma!

Nie sądź po ustach 

Nie sądź po ustach do uśmiechu skorych,

ze się ból w czyjejś nie zagnieździł duszy;

nie wiesz, jak często nieraz walczyć trzeba

nim się jęk śmiechem zdławi i zagłuszy.

Bóg tylko jeden patrzy w ludzkie serca

i widzi raka co tyle ich toczy,

widzi te rany straszliwie krwawiące-

i sam On musi precz odwrócić oczy!

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

PS. Pomimo, że medycyna jest tak zaawansowana, nie znalazła jeszcze sposobu na MPD.

fot. własna

Otrzepałam się jakoś z gruzu i popiołu, a może i odradzam na nowo… Człowiek powinien co jakiś czas robić chociażby lekki remoncik, a nie tak raz na 20 lat, kiedy musi zdzierać ściany do gołego tynku, wymieniać rury, wyganiać dobrze zagnieżdżone już robactwo, a potem dziwi się, że mu coś nie pasuje. To nie mój dom – krzyczę. Ale tylko przez parę dni. Czy nie zdarzyło się nikomu wstać rano i nie poznać własnej twarzy? To wynik remontu – naciągnięta skalpelem skóra na policzkach, zmarszczki wygładzone botoxem, cera odmłodzona laserem. Niedługo przyzwyczają się do zmian i zapomnę, że nic nie trwa wiecznie. Że trzeba ćwiczyć, stosować kremy, chodzić do kosmetyczki…

Dlaczego człowiek robi generalny remont przeciętnie co 20 lat? Dlatego, że w sklepie zapewniają, że bateria kuchenna tyle wytrzyma? Dlaczego nie dba o siebie codziennie, no dobra – co tydzień…. od święta do święta?

W każdym razie po raz enty obiecuję sobie lepiej uprawiać to poletko, które, chcąc nie chcąc, karmię, myję, oglądam codziennie i z nim współpracuję.