fot. bazsa

Moje Archiwum jest jak wór

Czarny i przepastny

Im głębiej wkładam dłoń

Tym większe cuda wyciągam

Plączą się na kiju

Wiją w żmiję

Chcą wessać do środka

By nie dać się oswoić

Boją się światła

Gołe umrą śmiercią wisielca

W słońcu, na drzewie poznania