Kadarka

mirroreyesserval

Dwupasmówka. Pędzące samochody i pies uwiązany do osłony przeciwdźwiękowej. Rozciągnął sznurek dość aby wskoczyć pod koła pędzących aut. Jak człowiekowi udało się zaczepić psa w tak ruchliwym miejscu? To nawet nie sezon urlopowy na pozbywanie się zwierząt.

Człowiek zmuszony jest przywiązywać, siebie, chciałby w proteście ekologicznym do drzewa, niechcianego psa, który nie doczekawszy urwania powrozu zdechnie z głodu i wyczerpania. Musi, bo taka jest jego zwierzęca natura.

Nie ma innego wyjścia, jako małe dziecko musi być przywiązany do dorosłego, kogokolwiek, kto zapewni mu warunki przeżycia. Bezpieczne przywiązanie ukształtuje wierzącego, ufającego i mającego dobre intencje człowieka. Tacy ludzie rzadko martwią się o to, że będą porzuceni lub inni niebezpiecznie się do nich zbliżą. Oni raczej nie porzuciliby psiny przy autostradzie.

Ale dziecko, które w dzieciństwie doświadczyło niezrozumiałej niestałości rodziców, niesprawiedliwości w przyznawanych karach i nagrodach, czuje się jak zdezorientowane zwierzę. Raz jest kochane, to zupełnie zbędne, jego obraz samego siebie jest kruchy, wątpi w swoją siłę przebicia. Zakochuje się w swoim druhu łatwo, lecz powierzchownie, targają nim pragnienie, chęć zagarnięcia, wahania nastroju. Ciągle odrzuca i opuszcza, by tworzyć na nowo kolejną więź.
Kiedy to dziecko w końcu uwalnia się od pierwotnego związku z rodzicami czuje się samotne i bezradne. Wolność staje się stanem negatywnym, od którego stara się uciec.
Człowiek z reguły przywiązuje się do tego, co było. Im dłużej coś trwa, tym silniejsze jest przywiązanie.

Uwiązany pies cieszy się z aktu łaski i ponownego zespolenia z lękiem i przeciskanymi uczuciami człowieka, który opamiętał się i wrócił na miejsce zbrodni.

Wielką różnicą miedzy wytwarzaniem się przywiązania u ludzi i zwierząt jest inne reagowanie otoczenia. Dla zwierzęcia odpowiedz środowiska nie jest najważniejsza, a człowiek nie może żyć bez sygnałów emocjonalnych, odczuwać zainteresowanie sobą innej osoby.
Psu wystarczy pełna miska i nawet minimalne zainteresowanie. Dla właściciela to zwierzęce przywiązanie jest władzą nad życiem lub śmiercią. Jego samego w okresie dzieciństwa, a psa na całe psie życie.

Jedna z teorii zakłada, że przywiązanie jest procesem wymagającym uczenia się, nie jest wrodzone, dlaczego więc jako dorośli ludzie tak łatwo przywiązujemy się i odrzucamy, gdy osoba/zwierzę staje się niewygodne i zbędne?
Zwierzęta zwykle podnoszą samoocenę właścicieli przez okazywanie zainteresowania, nawet spełnianie ich potrzeb daje psychiczny komfort. Nie trzeba żadnych społecznych zabiegów by zwrócić uwagę zwierzęcia.

I tak łatwo go do siebie przywiązać, jak do barierki na drodze.

Widzisz tę kobietę? Zawsze przychodzi elegancko ubrana, jakby na ważne spotkania, umowę, którą trzeba zawrzeć… albo na romantyczną schadzkę. Tajnie porusza ciałem, wabiąc gestami tego, który odszedł. Dawno, zbyt dawno, a ona nie może porzucić pięknych kapeluszy, czarnych pończoch, skórzanych rękawiczek… Przyciąga spojrzenie żyjących, nie śniących, zakłócając spokój poszeptem liści pod stopami. Wabi, czerpiąc siłę do życia z wizyt na cmentarzu.

Wiesz co o niej mówią? Sama sprowadziła na swoje życie nieszczęścia. Matka, ojciec, potem mąż. I dziecko, którego grobu nie ma… Opowiadają, jak całe dzieciństwo błądziła wśród cmentarnych krzyży przekreślonych na ukos u dołu. Jako młoda dziewczyna przywoływała pamięć minionych lat, tych, co odeszli, poruszając najgłębsze pokłady tożsamości. I teraz, kiedy stawia sobie fundamentalne pytania: dokąd zmierzam? Kim my wszyscy jesteśmy?

Odpowiada tylko wiatr miedzy starymi drzewami, kołujący kolorowe liście w przejmującym chichocie ciszy. Unosi szary pył i sypie w oczy.

Ma rację… To my.

Ona milczy bardziej niż wiatr. Zostawiła w przeszłości swoja duszę towarzystwa, zaniedbane talenty – piękny głos i liryczne obrazy. I dar mówienia z głębi serca. Wyjątkowy prezent dla ludzi, by się zachwycali, rozumieli i przyswajali z tego mądrość.

I siedzi tu dziś, na wąskiej ławeczce między pomnikami. Dla widzialnego świata odkupiła cześć świeżym lastryko z odciśniętą gałązką palemki i napisem: „Pamięć jest wieczną miłością”. Całym tym obrzędem, bez którego skazana byłaby na potępienie w oczach tradycjonalistów. Kwiaty, żałobny kir, hojne datki dla kościelnego… A co na to Bóg? Jak długo każe jej nosić żałobę?

To nieprawda, że groby potrafią wyłącznie milczeć. Dopóki mają inskrypcję, chociażby jedną literę, przemawiają swoim językiem. One rozgrzeszają grzeszników w drżącym płomieniu świec – żałobę nosi się w sercu.

Bywają na cmentarzach takie dni, kiedy zaniechane i wyparte sceny, które utraciły swoją siłę, w jednej chwili biorą we władanie teraźniejszość. Ze śmiechem, pięknem sztuki, trofeami techniki, barwami świata, zawsze wygrywa znak bezimiennego krzyża. I zbiera się na burzę, wiatr dmie bardzo silnie.
Ciężka brama zaczyna się poruszać z niespotykaną lekkością. W prawo i w lewo, odsłaniając raz skrzydło z Alfą, raz z Omegą. Naprzemiennie, przeraźliwie skrzypiący pył z polnej drogi.

Słyszysz niewyraźnie sylaby?
Bóg nie rozdaje prezentów po to, by je niweczyć.

Ona biegnie do bramy, jakby chciała dogonić śmierć, by odebrać jej męża.
Dziś jest jej dzień. I dzień duszy jej męża.
On dał je wybór. Alfa czy Omega?