Komentarze do wpisu: Manko

Przez: Kadarka

Kadarka — Thu, 13 Nov 2008 23:49:54 +0000

Dopada mnie czasem myśl, że miłość do tylko instytucja emocjonalna stworzona dla potrzeb socjalizacji jednostek ludzkich. W pełni kontrolowana przez organ wykonawczy. Którą wybiorę pigułkę – czerwoną czy niebieską, to najprawdopodobniej jedyny wybór, którego mogę dokonać. reszta jest tylko cynizmem.

Przez: Orchide@

Orchide@ — Wed, 12 Nov 2008 09:52:01 +0000

Małżeństwo to kontrakt zawarty w imię dobra dzieci, trzymajacy słabości ludzkie na wodzy. A miłośc…? No cóż jest nieskonczona, jak nieskonczona jest w stosunku do dzieci bez wzgledu na ich ilość posiadania. Myślę, że do powstania instytucji małżeństwa przyczyniły się dwie rzeczy, zmuszenie do odpowiedzialności rodziców, by wychowali dzieci i zabezpieczyli im egzystencję oraz zapewnienie prawne jakiegos dobra obojga małżonków. Gdyby istniała prawdziwa miłość w wydaniu kazdej pary nie potrzebne byłyby śluby. Dziś jest prawo alimentacyjne, więc miłość ma inne szanse emanowania i rozwoju.
Każda miłość jest inną opowieścią. Dla jednego będzie nią odbieranie chwały, dla drugiego służba ukochanemu, zalezy kto jakiego miał mistrza.

Miłością chyba też jest akceptowanie potrzeb partnera? Miłość nie zazdrosci…Żadanie i zmuszanie kogoś do określonego zachowania jest iście egoizmem i zacofaniem. Miłością jest też cierpliwość. A po burzy pojawia się przeważnie piękne słońce. Żadna nowa miłość nie zastąpi pierwszych uniesień, pierwszej wiary, pierwszych pragnień. Co najwyżej będzie wyrafinowaną grą o względy dla samego siebie i ich egzekwowaniem-egoizmem. Warto pielęgnować miłość i budować wciąż na nowo. Ta praca bywa mozolną, trudną, wymaga też inteligencji-ale warto “być na dobre i na złe” …to procentuje w dwojnasób.
:*

Przez: Kadarka

Kadarka — Tue, 11 Nov 2008 22:38:43 +0000

Cornelli, wszystko to powtarza się do znudzenia a my i tak nie nauczymy się przewidywać. Z doświadczeń chociażby.

Orchi
Małżeństwo niekoniecznie idzie ręka w rękę z przyjaźnią. Często jest to kontrakt między dwójką przyjaciół, których drogi rozmijają się wraz z czasem i rozwojem potrzeb.
Nie sądzę, żeby udało się kogokolwiek przygotować do wspólnego życia z obcym człowiekiem. Nauczyć mogą tylko własne błędy, bo tropem dziecka idziemy przez ten cały świat

Przez: Orchide@

Orchide@ — Tue, 11 Nov 2008 19:14:55 +0000

A gdyby sukces nie przyszedł?
Przyjaciól poznaje sie w biedzie, powiadają. Szarośc zycia nie przysłania rzeczywistości. To błyszczydełka, reklama, etykietki, tytuły przed nazwiskiem, zakładają okulary z krzywym zwierciadłem. Nie ma w życiu ważniejszej rzeczy, jak wychowywanie dzieci i rodzina. Nikt o tym sie nie dowie, jesli przed czasem ją rozwalił. Nim zbierze się owoc jej trwania, to jej korzeń bywa gorzki, rodzina to świętośc.
Ale jak widać i pokazuje to życie, do tego ‘rzemiosła’ nalezy sie doskonale przygotować, by zdać egzamin, tzn trzeba mieć doskonałego nauczyciela-czy jedno ‘życie’ wystarczy?

Piękny wymowny obrazek. Mozna go tłumaczyc na wiele sposobów.
Pozdrawiam, (buzi buzi)

Przez: cornelli

cornelli — Tue, 11 Nov 2008 17:18:24 +0000

Scenariusz jakich wiele. Kalkomania życia bywa straszna.

Przez: Kadarka

Kadarka — Tue, 11 Nov 2008 15:23:48 +0000

Jakoś mi się niecelowo zrymowało…

Przez: Kasia

Kasia — Tue, 11 Nov 2008 13:05:07 +0000

Jak złota myśl, Kadarko…/ta o poklepywaniu czasu/:)

Przez: Kadarka

Kadarka — Tue, 11 Nov 2008 09:51:13 +0000

To chyba u nas tradycja mieszkać pod jednym dachem i żyć o lata świetlne od siebie. W czasie trwania związku zmieniają się priorytety, dzieci rozrzucają życie do góry nogami.
Poklepywany po ramieniu czas, że wszystko będzie dobrze w przyszłości, uniemożliwia rozmowę o codzienności.

Przez: Kasia

Kasia — Mon, 10 Nov 2008 22:41:52 +0000

On winien.Ona winna.Oni winni.Czas winien. Ten nieprzegadany, ten odsunięty na bezpieczną odległość, na potem. A potem zabrakło czasu. I ochoty. Oszukani patrzą na siebie oczami swoich dzieci…

Przez: Kadarka

Kadarka — Mon, 10 Nov 2008 20:58:51 +0000

Ryszardzie, korzystając z Twojej obecności tu napomknę, że nie jest ze mną tak źle. Można cieszyć się też z innych walorów natury niż miłość .
Pozdrawiam.

Kris, nic w przyrodzie nie ginie. Poszli różnymi drogami, widocznie nie pisane było im wspólne przyszłe szczęście. A kto nie jest egoistą…