Tekst długi, skomplikowany dla tych, którym łaska oszczędziła doświadczenia zarządzaniem kapitałem ludzkim.
Jest w sieci pewne grono ludzi, których można nazwać liderami. Takich słodkich lowelasów (brakuje mi zamiennika), którym real dał w kość, a tu zaszywszy się pod pelerynką nicków podnoszą z martwych swój egocentryzm. Czy w necie czy w real, aby zaistnieć mógł ktoś czy coś zachowana musi zostać pewna drabina. Z czatowego ogródka wyciągnięci przeciętniacy trafiają na listy najbardziej poczytnych blogów i for, a nawet staja się twórcami stron internetowych. Hierarchiczność ustawia nicki w skali przedsiębiorstwa różnych szczebli. Jak to działa?
„Liderzy” netowi (ograniczę się tylko do jednostek, żeby nikt nie odnalazł tu siebie, przypadkiem) cenią sobie ludzki kapitał, ale tylko od strony technicznej, instrumentalnej.
Najpierw badają potencjalne cechy kandydata (mającego posłużyć do współpracy), węszą czym się interesuje, jakie posiada kwalifikacje; to nic, że nie ma nawet matury, liczy się doświadczenie, tak wiec wiek nikogo nie dyskwalifikuje. Podczas monitorowania zawraca się uwagę na: zaangażowanie, wigor, inteligencja, lojalność, kreatywność, wyobrażania, zdolność przetwarzania informacji, a przede wszystkim sprawność logicznego myślenia i realizację narzuconych celów. Szukanie takich aspirantów – z odpowiednia wiedzą, doświadczeniem i przejawiających chęć do działania – jest podstawowym zamierzeniem owego przedsiębiorstwa, a zarazem zbiorowym wymuszeniem na potencjalnym kandydacie najlepszych rozwiązań dla owej firmy.
Los przedsięwzięcia zależy od jej uczestników – strategie i cele organizowane są właśnie przez nich. To oni projektują jego treści, wykorzystują atuty do dalszej promocji i aktywnie uczestniczą w rozwoju projektu, a od tego jak działają zależy zysk. Nie ważne czy pracują dla ideologii czy dla kopniaka, naiwność pozwala im jednak budować nadal… dla ideałów?
Podstawowym celem rozwoju interesu jest tworzenie sieci powiązań miedzy ludźmi poprzez wykorzystanie narzędzi komunikacyjnych, co sprzyja nieformalnym dyskusjom i pomaga rozwijać sieciowe wspólnoty wymiany doświadczeń i wiedzy. Ale potencjał tych grup oparty jest głównie na zaufaniu, wzajemnych świadczeniach i kontaktach interpersonalnych czyli kulturze organizacji, a tu niestety ten kanał jest częściowo zaburzony, stąd szala sukcesów i porażek waha się dość często.
„Lider” jednak nie postrzega pewnych zależności, nie inwestuje w indywidualny rozwój pracownika poprzez zapewnienie mu siły, wiary w swoje możliwości, zdrowego klimatu, wspierania w razie niepowodzeń, nie prowadzi rozmów, nie jest dla nikogo partnerem, jest zawsze „nad”; robotnik sam musi dochodzić, mniemać o co mu tak naprawdę chodzi – jeśli uda mu się przechwycić prawdziwą koncepcje dostaje podwyżkę w postaci takiego „dziękuję” lub „przepraszam”. Niuans tkwi w tym, że przyjęte praktyki zarządzania pracownikami polegają nie tylko na dzieleniu się wiedzą (w tym wypadku „lider” jest raczej skąpcem), ale na zespoleniu ich w jedną grupę, powiązaną nie tylko sztywnymi konwenansami. Zapewni to, iż holding będzie miejscem, gdzie gromadzi się informacje i uskutecznia najlepsze praktyki, jak również wspólnotą osób w niej pracujących mocno identyfikujących się z niepowodzeniami i sukcesami firmy.
Dla zwiększenia zysków należy raczej inwestować w rozwój wiedzy, 
indywidualne zdolności przez kreowanie takiej atmosfery, która nastawiona jest na wspieranie, wspomaganie, doradzanie i partnerstwo, a nie tą opartą na hierarchii.
Może rozumienie pojęcia „kapitału ludzkiego” odnośnie działalności internetowych „liderów” nie jest łatwe, lecz kąt padania moich myśli na dzień dzisiejszy kręci się koło tego tematu. Interes własny, budowanie macierzystej wartości kosztem armatniego mięsa.
Wpis nie wymaga komentarzy.
