Kadarka

Około czwartego piętra spojrzał w górę klatki schodowej. Pięter ubywało dla równowagi poniżej przybywało. Usiadł na schodach, chciał cieszyć się ta chwilą jak najdłużej. Gdzie miał się spieszyć? Do czego? Wyciągnął paczkę papierosów, wydobył z niej jednego, odpalając dostrzegł tabliczkę z napisem “no smoking ” – za późno pomyślał. Za środkowych drzwi wyjrzała twarz obramowana siwizną. Spytała: „Ile masz lat synek?”. Pokazał jej jeden palec, ten środkowy. Twarz jednak wciąż patrzyła bez najmniejszych oznak zdenerwowania aby za chwilę znów zacząć patrzeć od początku, nie tracąc zainteresowania, przy czym nie zdradzała niczym, że kiedykolwiek przestanie patrzeć.

Pewno jeszcze chwila a udostępni mi swoje poglądy na temat szkodliwości palenia – pomyślał. Miłość bliźniego jednak wzięła nad nim górę i się nie odezwał. Papieros wypalał się powoli, wypełnił się myślami. Dni dawne były słabe, potępiał je, skarżył. Oczy w zamyśleniu dopiero po chwili zorientowały się, że twarz znikła za zamykającymi się z trzaskiem, w formie protestu drzwiami. Pociągnął ostatni oddech papierosa, zgasił niedopałek na nieczułej na ból betonowej posadce, po czym wstał i ruszył w dalszą drogę. Z kolejnym piętrem wskaźnik optymizmu podskoczył o kilka kresek. Zmuszając twarz do uśmiechu a nogi do wysiłku pokonał kolejne piętro.

Tam na górze szybował… daleko… bez ograniczeń… tak naprawdę było to jedyne miejsce, gdzie żył spokojnie, sam na sam z marzeniami.. marzył… bezbronny, ale też niezagrożonym….tak, chciał żyć…. po to by marzyć…decydować o sobie… Niemal na każdym piętrze otwierały się drzwi i ktoś nieufnie patrzył w jego stronę. Gdy tylko się odwracał drzwi z trzaskiem się zamykały i dało się słyszeć pospieszne zasuwanie zamka. Miał jeszcze do pokonania trzy piętra. Szedł powoli. Schody, schody, schody. Po kilku minutach stał już na ostatnim. Wyszedł po metalowej drabince na dach. Problem stanowiło jedynie otwarcie włazu, ale poradził sobie. Już po chwili stał na metalowym podłożu dachu. Przy żywym świetle nieba, poczuł się lepiej. Ciepły letni wiatr naznaczył usta uśmiechem, rozchodził się po ciele. Doszedł do niego gwar miasta , śmiech dzieci bawiących się na pobliskim placu zabaw. Świat wydał mu się nieograniczenie piękniejszy niż ten tam na dole. Zauważył z góry szczegóły, których nie widział z bardzo bliska. Jak na znak, wyszło za chmur słońce, jego promienie dotykały mu twarz, robiły psikusy oczom.

Szedł spokojnym krokiem ku końcowi dachu. Spojrzał w stronę swojego domu po czym zrobił ostatni krok.

Chodnik zbliżał się coraz bardziej i bardziej… Kiedy spadał, objął nostalgicznym wspomnieniem wszystkich ludzi których kiedykolwiek spotkał, miejsca które odwiedził i wybaczył tym którzy go krzywdzili.