Kadarka

Ciekawą zmianą w moim ogrodzie było pojawienie się kolejnych niezapowiedzianych gości. W pewien słoneczny dzień wiatr przywiał orzeszki z kwiatów pokrzywy, a może to mrówki, gubiąc bogate owocki zapoczątkowały zalążek nowej ogrodowej ery. Na przeciwległych końcach tego świata pięły się jeszcze dwie czterokanciaste łodygi z naprzemiennie ułożonymi liśćmi. Ten inny, nitrofilny gatunek ziela budził ożywcze szmery całego otoczenia.

Pokrzywy nie darzyły się sympatią, ale ich antagonizm nie był zbyt silny. Miały jakiś sprzężony cel, niezrozumiałą nić porozumienia, patent na wspólną podświadomość. Plac rozgrywek nie był miejscem krwawych bójek. Tu liczyło się słowo. Okrężnym rewirem wystawiły wszelkie zmysły, wyłapując błędy genetyczne, podarte liście, różnice i podobieństwa; liczbę szkodników przeciwstawiały liczbie ptaków, ilość zwolenników ilości przeciwników, wielość zasług i mierność niepowodzeń, aby zwietrzyć najmniejszy zapach zawahania i strachu, powalając przeciwnika złamaniem zdrewniałego honoru. Obserwacja groteskowego spektaklu z udziałem wyszukanych socjotechnik, mających na celu przekonanie do siebie różnych, co bardziej znaczących osobistości ogrodu, gdzie szala przechylała się, co dnia na inną stronę, rozwinęła we mnie ducha nałogowego hazardzisty.
Pokrzywy doskonale rozpoznawały dążenia w obrębie danego gatunku. Umiały wykorzystać potrzeby, by stały się motywem działania w momencie, gdy intensywność odczuwania osiąga dostatecznie wysoki poziom, a zaspokojenie ich obniżało odczuwane napięcie. Zdawały się być bezwzględnymi wyzyskiwaczami żerujących dzięki mimikrze na organicznych automatyzmach, choć, co prawda automatyzmy te miały charakter niewrodzonych sekwencji zachowań, ale były regularnymi stereotypami zbieranymi w ciągu całego życia. Wszystko zaczynało się niewinnie przez delikatne komunikacyjne oddziaływanie poprzez perswazję i propagandę aż po agitacje i indoktrynację. Cały ogród wrzał, jak przed wyborami najpiękniejszej, tylko żadne wybory nie opierały się dotychczas na molestowaniu psychicznym. Rośliny wahały się, komu przyznać rację, kogo wyróżnić, kogo uśmiercić przegraną. Bały się zemsty oportunisty, ale i błędnego wyboru triumfatora. Napięcie było nie do zniesienia.

Zapanował istny tropizm. Negatywne skutki widać było wszędzie – opadały płatki kwiatów, gniły owoce poziomek, stonki przerzuciły się na liście rabarbaru, wrony wydziobały wszystkie czereśnie, mszyce atakowały z niebywałą zaciekłością, a na wielu liściach pojawiły się grzyby… chaos wyzierał z każdej strony, zapowiadając rychły kataklizm małego światka. Otrząsnęłam się z amoku gracza w ostatnim momencie, gdy jeszcze coś ocalić było można i, już w rękawiczkach, wykopałam zdradne ziółka, nie pozostawiając jednego liścia ani korzenia głęboko ryjąc ziemię w poszukiwaniu nitek nienawiści autorytetów.
Nie było jednak rzeczą oczywistą czy znów wiatr błędnik nie przywieje nasionek pokrzywy, czy mrówki w swym roztargnieniu nie upuszczą orzeszków w drodze do swojego kopca. Moc uzdrawiania tkwiąca w zielu odradzała się z popiołów i straszyła wizją powtórzenia dzieła zniszczenia.

Dziś, patrząc na mój ogród zastanawiam się, kiedy ponownie zbudzi mnie ta histaminowa prowokacja jako osobliwe deja vo.

W odpowiedzi na post Defetystki napisałam kiedyś taką oto bajkę:

W moim ogrodzie wyrosła pokrzywa. Jedna, jedyna, pośród wielości drzew, kwiatów, owoców i warzyw. Nie wyplewiłam jej, czekałam na reakcję ogrodu. Pokrzywa znana ze swych właściwości leczniczych, niestety, czasem bywała powodem przykrych dolegliwości. Ziele lubiło wzrastać w najmniej odpowiednich miejscach, wybijało w górę wysoko strzępiaste liście, roszcząc sobie najlepsze miejsce przy słońcu. Nie była piękna, nie pachniała też nadzwyczajnie. Nosiła jednak na sobie coś, co trzymało na dystans inne rośliny, które kosztem spokojnego snu czy karłowatością, wolały opłacić brak jej towarzystwa.

Moje rośliny stłoczone w jedność, drżały na jej widok, gdy rano kąpała się w rosie i osuszała promieniami czerwcowego słońca. W upalne południa drzewa użyczały jej cienia zatroskane o swój los. Wieczorem miała kaprys wąchania kwiatów i te musiały mocniej wyzwalać swą woń. Późnym wieczorem życzyła sobie rzewnych serenad od krzaków bzu i porzeczek, nastrojowych ballad od paproci i kołysania traw pod łodygą. Odkąd wyrosła śpiewy ptaków ucichły, wiatr ustał w konarach drzew. Trzmiel, kolega z tamtego lata, zaprzestał odwiedzin, przyjaciółki pszczoły wybrały inną łąkę, okłamując, że tam nektar słodszy, a żuki… cóż wzniosły sobie nową siedzibę w cieniu samotnej wierzby w drugim końcu ogrodu.

Co w niej było strasznego? Podchodziłam, co dzień przyglądać się jej z bliska. Szeptała mi niewytłumaczalne słowa, niepodobne do języka mego, zawikłane myśli w węzeł gordyjski, sugerowała zachowanie swoje, chciała przypodobać się, a jednocześnie pokazywała wyższość. Dopiero po paru spotkaniach w niezrozumiałej formie zauważyłam pokrycie jej ciała – z łodygi i liści starczały delikatne włoski. Nie śmiałam pytać, ale domyślałam się, że nie powinnam jej dotykać bez rękawiczek. Rośliny ostrzegły, że pokrzywa jest trująca, straszyły nią swoje dziadki, które nieostrożnie biegały za muchami po ogrodzie. Ona stała na honorowym miejscu, uzurpując prawo do wszystkiego i do wszystkich, pozornie każdy ulegał pod karcącym spojrzeniem intryg i manipulacji. Kiedy bawiła się z nimi w „ciuciubabkę” nigdy nie zamykała oczu, gdy w chowanego – ukrywała się tak, że żadna roślinka nie była w sanie jej znaleźć, gdy goniła nikt nie ustrzegł się oparzenia. Zawsze czujna, gotowa wbić rażący kolec w bezbronne ciało. Rozmawiała z nielicznymi, tymi, którzy bali się o tyle mniej, o ile sama na to pozwoliła. Pobłażała różom za ich piękne płatki, woń i podobną broń, świerki koiły frustracje poszumem igieł, ruta słuchała opowiadań o jej wielkości, z jaskrem jadowitym i barszczem prowadzili długie polityczne dialogi, oset wymyślał dla niej pikantne zadana. Czasem siliła się na akty pomocy w rozwiązywaniu konfliktów, będąc mediatorem w ogrodowych sprawach. Nader gorliwie pytała, zmuszając do bezgłośnej wypowiedzi, ale niewielu udawało się pokazać prawdę w swym obliczu nie zostając zdeptanym.

Kłopotem dla pokrzywy były liczne gąsienice motyli. Nie umiała ustrzec się od napaści odpornych na wszelkie jady natrętnych, małych, włochatych fitofagów. Atakowały raz po raz w przerwach łapanki ptaków, z którymi miała podpisany długoterminowy kontrakt zawarty ze saprofityczną przebiegłością.

Pewnego dnia i ja chciałam dowiedzieć się, co tkwi w jej wnętrzu. Przykucnęłam tuż obok mięsistych liści i stało się – wiatr zaplątany w krzaki malin poszybował w naszym kierunku. Pokrzywa dotknęła mojego ciała, włoski załamały się i skaleczyły skórę. Kwasy podrażniły nerwy, a na skórze pojawiły się swędzące pęcherze. Immunoglobulina E podniosłą alarm, wydzielając histaminę, ścianki naczyń krwionośnych stały się bardziej przepuszczalne, krew przez nie przepływająca odłożyła się pod skórą powodując reakcję alergiczną. Moja ciekawość została właściwie nagrodzona. Ale czy bolało tak bardzo? Może to była tylko obrona pokrzywy przed moim dotknięciem, przed nieznanym, broń na miarę samotnego bohatera? W pierwszym odruchu chciałam ściąć zielsko, okazało się, bowiem że jestem uczulona na kwasy mrówkowy i octowy. Podrażnione miejsce piekło przez parę dni, jednak pozostawiłam przy życiu sprawcę zamieszania – pokrzywę urozmaicającą mój ogród. Inna od pozostałych – silna i pociągająca osobowość, choć przez niewielu kochaną, dążąca do afiliacji i uznania, realizującą swoje potrzeby i dążenia niejednokrotnie przez boleść innych. Czy nie byłoby nudno bez niej? O czym szeptałyby nocne ćmy, czym straszono by młode latorośle, kto byłby autorytetem i dawał do myślenia, kto umiałby tak tworzyć muzykę, by cały ogród trwał we współbrzmieniu? Nawet piwonie ośmielone moim zainteresowaniem dziwadłem podchodziły, nawiązując dialog, po nich przyszła kolej na lilie i tawułki, najbardziej nieufne kwiaty w ogrodzie. Tylko opowieści o pokrzywie były straszne, a ona sama utrzymywała dystans otoczeniem, bo taka była – rosła nieproszona, trudno było ja wyplenić, ale zyskiwała przy bliższym poznaniu. Bezpiecznie bliskim dla niej. Była osobliwą surowicą, tchnęła w mój ogród chwile medytacji i drżenia, wyzwolenie reakcji nie zawsze pozytywnych, ale na pewno nie nudnych.

Po pewnym czasie przekonałam się, że pokrzywa miała cechy uzdrawiające. Poza właściwościami eterycznymi pomagała przywrócić spokój, porządek w ogrodzie i oczyszczała skutecznie ze złej energii „nieprzyjemnych” uczuć, a przede wszystkim była skuteczną szczepionką na dolegliwości ludzkie – nie wszyscy jednak umieli z niej skorzystać. Obserwowałam ją nadal, rozmawiałam, badałam tak, jak ona mnie; kilkakrotnie parzydełka znalazły się na mojej skórze, ale rany zdały się przybierać mniejsze bąble, aż w końcu ból przestał być dotkliwy. Czujność moja nie malała; być może pokrzywa wyciągnie kolejną broń, zwabiając jeszcze bliżej, by zadać ranę okłamując limfocyty w swoistym ataku destrukcji?

Szczepionką była przednią o ile odpowiednio się ją dozowało.