Czym jest piękno kobiety? Czy jest nim symetria, odległość między jednym okiem a drugim, wysokość czoła a wysunięciem podbródka, masywność warg, kąt załamania kącików ust, dwie piersi… Tymczasem ciało człowieka nie jest symetryczne. Pobieżnie spoglądamy na oblicze ukochanej, w ekstazie nie zauważamy standardowych krzywizn ciała. Symetria w czasie zakochania płata nam figla. A piękno to stereotypy.

Piękno kobiety to nie stój, nie fryzura czy makijaż, chociaż kobiety wydają krocie, bo dały się zwieść przymusowi reklamowemu. Piękno kobiety to jej wnętrze światło, duchowe promieniowanie skrzętnie skrywane, jakby kobiety nieświadomie chciały zaprzeczyć jego istnieniu. A tego, czego nie pokazują siłą rzeczy pozostaje niewidzialne.
Społeczeństwo programuje kobiety, działając na podświadomość poprzez wzorce kultury masowej, aby wierzyły, że jako kobiety nie wzbudzają pożądania bez spełnienia obowiązujących w danej chwili standardów fizycznego piękna. Bardzo podatny grunt dla ciemnych sił zakłamania i społecznych manipulacji. Kobieta prawdziwie świadoma siebie, wie, że jej światło nie ma nic wspólnego ze światłem widzialnym. Gdyby uwierzyły w swą siłę nie dawałyby się tak łatwo zdominować i kontrolować. Nie mamiono by ich iluzjami, że fryzura, ubiór czy makijaż są podstawą do oceniania siebie, a dyktowany model urody świadczy o tym, że nie są piękne.
Mężczyźni w naszej kulturze są rozpuszczeni, kobiety traktują z fałszywym uwielbieniem. A może to one pozwoliły myśleć, że kobieta jest tylko ciałem, wieszakiem na ubrania i maszynką do uprawiania seksu, a efekty tego uzyskują zachowując się czasami jakby tak w rzeczywistości było. Kobieta jest zagadką, trzeba czasu i cierpliwością by ja zgłębić. Może one same przymykają na to oko i w milczeniu zmagają się z lekceważącymi postawami wobec nich.Dlaczego kobiety próbują oczarować mężczyzn, dlaczego to oni nie mogliby się trochę wysilić i oczarować je? Nie każdy mężczyzna wie jak postępować z kobietą pełną pasji, temperamentu, siły. I co taka kobieta ma zrobić, skurczyć się w sobie? Wiele kobieta tak robi i wiąże się z kimś na stałe. Nie wszystkie są szczęśliwe, podobnie jak ich mężczyźni. Lepiej być samotnym niż żyć na pól gwizdka.

Większość z nich zawiera związek małżeński. Trudno powiedzieć ile w tym prawdziwego pragnienia, ile chęci inscenizowanie życia wg powszechnie istniejący kanonów kultury. Naturalne jest pragnienie bycia z osobą, którą kochamy, świstek papieru nie splata serc. Niebagatelne jest nie to, czy kogoś poślubimy, ale czy nowa droga życia doda nam skrzydeł.

Bycie w związku małżeńskim nie oznacza wyrzeczenia się swoich pasji. Małżeństwo nie jest tylko konwencjonalnym układem, ale najczęściej tak jest i wtedy dławi kobietę, zamiast podtrzymywać na duchu Kultura oparta na wzorcach patriarchalnych węszy w kobiecie niezamężnej poważne niebezpieczeństwo. Bezżenny mężczyzna nazywamy jest kawalerem, natomiast niezamężną kobietę – starą panną. Co zatem jest niebezpiecznego w „wolnej” kobiecie, że zagraża patriarchalnemu porządkowi świata? Przecież nie stanowi niczyjej własności, nikt nie kontroluje jej ani jej dzieci.

Jest nieprzewidywalna, nie wiadomo, co może kombinować i wygadywać

Większość uprzedzeń do kobiet gromadzi się gdzieś w nieświadomości. Ci, co chcą poskromić kobiety o namiętnej naturze (a kobiety wolne są takie), ma się za społecznych liberałów o feministycznym zdawałoby się nastawieniu. Wszem i wobec wołają do uznania praw kobiet, a tak naprawdę pragną zdusić w zalążku wszystkie przejawy siły.

„Płacze pani Słowikowa…” – wie dlaczego, gdy odgrzewa po raz trzeci obiad, kiedy samotnie krząta się po mieszkaniu zbierając porozrzucane rzeczy, gdy czyta książkę raz po raz wsłuchując się w ciszę, patrzy w ciemność za oknem i nasłuchuje kojonych obcych kroków. Kiedy rezygnuje, zapada w sen, nagle zjawia się on, pan Słowik. Radosny, przejęty różnymi ważnymi sprawami – staje się wrogiem numer jeden. Wydaje się człowiekiem nieczułym i nieodpowiedzialnym a szybkie uświadomienie mu tego przez panią Słowikową: „Gdzieś ty latał… przecież ja tu płaczę” to najpilniejsze zadanie.

Słowik wraca do domu z głową pełną pomysłów i ciekawych przeżyć, czy to po przeprowadzonej rozmowie, obejrzanym filmie czy po prostu urzeczony pięknem wieczoru i z progu zostaje oblany kubłem zimnej wody. Pani Słowikowa staje się małostkowa, a dom miejscem nieciekawym, przygnębiającym, z którego chce się uciec jak najszybciej i wracać jak najrzadziej. Wtedy zaczyna się konflikt. Kto ma rację? To, że dziś podział obowiązków, nie jest tak jednoznaczny jak w rodzinie Słowików, wcale nie zmienia położenia, bo rolę oblewanego wodą słowika może pełnić raz on raz ona. Są sytuacje, kiedy wspólne gniazdko jest tylko miejscem wykonywania żmudnych obowiązków i wzajemnego obrzucania się wymówkami, a domownicy rozkwitają dopiero w pracy lub w towarzystwie „osobnych” przyjaciół.

Przyjęcie – on sam, bawi się świetnie. Ona została w domu. Nazajutrz skwaszony Słowik nie przypomina siebie z poprzedniego wieczoru. Widocznie „odpokutował” za przyjemności. Niby ten wypad był uzgodniony, a jednak świergot wracającego Słowika do smutnej Słowikowej jakoś tu nie pasuje. Ktoś musi się dostosować albo ona zacznie się śmiać z nim, albo on przyłączy się do płaczu.
Zdarzenia te potęgują gaśnięcie w Słowiku, przed wejściem do domu, wszelkiej radości i już od progu zaczyna narzekać na przemęczanie, choroby i chroniczny brak czasu. Wieczna kara pani Słowikowej powoduje zaniechanie do dzielenia się przeżyciami i skrywania prawdy pana Słowika. Nadchodzi taki moment, kiedy obie strony będą przeżywać czarowne i zajmujące chwile, ale osobno, ukrywając je wzajemnie przed sobą, bojąc się zazdrości partnera. A zazdrość niszczy zaufanie. Skończą się tematy do wspólnych rozmów, zainteresowania zmienią kierunek, nić łącząca związek będzie na tyle krucha, że łatwiej przerwać ją niż łatać.

Dlaczego pani Słowikowa umie dzielić się z mężem tylko kłopotami, nie próbuje przyjmować jego świergotu by jego przeżyciami poszerzać swój świat? Dlaczego pan Słowik rozkwita w towarzystwie a nie umie podjąć domowych trosk i odfruwa coraz dalej?
Kiedy jedno z nich świetnie się bawi, podziwia coś, często zapomina, że gdzieś tam daleko ktoś pełni ich wspólną służbę.

Tym razem stało się, zdarza się zresztą co parę lat. Cierpię na cykliczne napady przestępnego Sylwestra.
Jest zimno. W gruncie rzeczy tego najbardziej się obawiam. Reszta jest niczym – brak wygód, brzydota, nawet głód. Kocham to, co estetyczne, wygodne, i niemal wszystko to, co jadalne. A wy nie? Ale jeśli zaistniałaby taka potrzeba mogłabym się bez tego wszystkiego obejść, wytrzymać krańcowe warunki. Z wyjątkiem niskiej temperatury i braku łóżka, które się z nią poniekąd wiąże. Kiedy spada temperatura, staję przed straszliwym niebezpieczeństwem utraty najmniejszej… każdej komórki. Jeśli pozwolę zimnu się objąć, a powietrzu zmrozić ciało, może nawet więcej niż ciało, ono się obkurcza, zanurza w ciemna sferę, w bezruchu najgorszego unicestwienia.

Stop! Miałam się obudzić w szampańskich humorze!

Szukam klucza, chce otworzyć oczy, ale to tylko pogłębia mój stan zagubienia, które zwykle towarzyszy moim pobudkom. A wiem, że są ludzie, którzy natychmiast po przebudzeniu, w ułamku sekundy odnajdują swój świat; dlaczego ja wciąż stoję przed zamkniętymi drzwiami i tłukę pięściami w żelazne podwoje? Odkąd pamiętam zawsze niedosypiałam, wieczne wagary od snu towarzyszyły pogłębiającej się wielotorowości budzenia. O poranku świat jest niekompletny, przybliżony i niedokończony, ma jakieś fragmenty z poprzedniej nocy, jakieś urywki pogubionych rebusów, jeden po drugim odnajdujące swoje miejsce we własnym rytmie by umożliwić jakąś kontrolę nad tą obczyzną. Próbowałam wszystkiego. Zawsze gdy się budzę, mój świat pojawia się źle uczesany. To jest świat „brudnopisowy”, pokreślony, źle uzgodniony, beztęczowy, czasem niezwykły i bzdurny. Ale jest mój.
Wszystko jest czarno-białe, dal spowija mgła a na szyldach mniej sprecyzowanych reklam mienią się nierozszyfrowanym alfabetem – po chińsku, tybetańsku, a może po tamilsku – napisy strzałek z kolejnymi rozwiązaniami problemów. Stare odległości nagle się zmieniają, kontury zacierają, dźwięki brzmią inaczej, jak przez watę. Tego dnia, pomimo mgły, niewyrażalnych napisów, bezbarwności filmu i jakiegoś huku w oddali wiem, że muszę w końcu znaleźć rozwiązanie na omamienie powiek by zapragnęły światła.

Straszliwa słabość do ciepła lóżka… Łóżko, jest jedną ze struktur mojego świata – to nie tylko drewniane listwy i metalowa rama. Łóżko i jego świat położony, nie jest ani materacem ani lichą konstrukcją. Nie zamieszkujemy tego samego świata, gdy leżymy i stoimy. W łóżku zmienia się stosunek przestrzeni i czasu. Czy myślimy tam i tu tak samo? Czy mamy takie same uczucia leżąc i stojąc? Czy ktoś może mi odpowiedzieć „tak”, czy „nie” w sposób równoznaczny i sprecyzowany? Nie wyobrażam sobie ulokowania się do spania w miejscu pracy. Stamtąd sufit i podłoga wyglądają inaczej, to nie ten sam świat. Mój świat to ciepły mikrokosmos – łóżko, z którym ciężko się rozstać, zwłaszcza po takiej nocy jak Ta.

Jest zimno. Zimne stopy, ale nie moje. Chłodzą moje łydki, wyrywają kołdrę, spychają na podłogę. Szybkie drganie powiek i chłód styczniowego południa wyrwa mnie z REM. Stary dziadek wpycha mi klucz w dłoń i pokazuje zamek. Otwieram drzwi… a tak stoi On, całkiem nowiutki, zaskakujący nowy model Nowego Roku.

To tylko sen. Naciągam kołdrę i wtulam błogo we wcześniejszą fazę snu. Może jeszcze Go dogonię…